Mazas, poeta creador de amizade

Eugenio F. Granell

Estean moi feliz de ser un amigo de Fernández Mazas. Eu o coñecín en Madrid. Acabara de chegar de Francia, a amizade deles era unha lotería jackpot vital, que é suficiente para sentirse orgulloso do meu tempo na terra. Moitas veces me pasou pola pensión en Madrid de Atocha a lista onde Mazas viviu en estudar Arbos, que cando deixou no verán Mazas continuou ocupando durante os primeiros meses da guerra.

Supoño críticos influencias de grandes artistas. Entón pesado fardo non me deu ver. Estou seguro de que, sen a menor dúbida, debo iso aos meus amigos pintores e poetas dos primeiros días: Mazas, Arbos Ballesté, Leiva, Laxeiro, Camilo Díaz, Carlos Maside, Arturo Souto, Rodríguez Luna e meu irmán Mario. A exposición Picasso que vimos en Madrid Arbos e non excluílo.

Mazas, pintor e escritor, me animou moito. Estamos de acordo sobre o círculo de irmáns Dieste e outro, tamén de Granja El Henar, formadas por estudantes de varias disciplinas. Estaba estudando música e crítica musical na revista P.A.N.En que Mazas coidou da pintura.

As influencias reais son os que se manteñen vivos ao longo do tempo, dentro universos Unidos persoal comportamento, memoria, imaxinación e entusiasmo que inflama o primera que fai cada un. As influencias son constelacións de chama e flashes.

Mazas era un iluminado excepcional en los cielos altísimos de la poesía escrita o pintada, y n el reino de la magia verbal. Era un oráculo de la especie invocada por Rimbaud. Al hablar incendiaba el campo estrellado que le era tan propio: lastimosa pérdida fue la de su vida, demasiado breve; robo escandaloso del tiempo necesario para que su enorme talento desplegase el tesoro de su grandiosidad.

Mazas no estaba siempre absorto. Con frecuencia dejaba que su espíritu descendiera a la esférica joroba terrenal de las cosas y los aconteceres de la vida cotidiana. Lo cual puedo ejemplificar. Yo iba a cortarme el pelo a una enorme peluquería del edificio de la Prensa. Un día, el peluquero se negó a ponerme el espejo en la nuca. Me dijo que eso suponía desconfianza a su oficio. Como días más tarde llevaba yo mucha melena, le expliqué a Mazas el por qué. “No importa”, me dijo. Y agregó. “Yo me lo corto yo mismo”. Se llevó la mano a la nuca, y enrolló el mechón más largo con los dedos índice, cordial y pulgar, y de un tijeretazo cortó lo que sobraba. Así hice desde entonces, y aún lo hago.

El me ensinou a facer unha gris discurso moi grave, mesturando amarelo, branco e negro. Con el recibiu a primeira lección do pontilhismo. El recitou varios versos alusivos ás cores, o que moi divertiu estudantes de arte: "Se quere obter brillo, poña un pouco de amarelo". Tamén explicou como Cézanne pintou.

No inicio da guerra, el ofreceuse para deseñar en "Loitador Red" o P.O.U.M. Corre das frontes de Sigüenza e Guadalajara. Os seus debuxos eran admirables. A dun miliciano, eu sempre tiven a unha auto-concibida cunha liña espiral continua case caligráfica publicouse nunha páxina enteira. Foi unha demostración de habilidade poética. Eu mantiven-lo para min antes de imprimir devoralo. Rematou devorando acaso.

Como o xornal que foi destruída por primeira vez polos estalinistas e logo, polos fascistas, hai poucos exemplos con debuxos de Mazas. debuxos deles eu non orixinal, pero publicados en "Loitador Red"Eu dei-lles César Antonio Molina, que xogou a Hemeroteca Municipal.

Mazas, artista xenuíno. Sempre me gustou do brillo que protexe contra o desbotar, herdou a súa sensibilidade. Nunca deixe-o ser extinguido no meu espírito o facho acendida a calor da súa gran amizade.

Madrid 28 de xuño de 1993