Cándido Fernández Mazas. debuxos París. 1925-1927

José Manuel Bouzas

"Aquí el sofre un cerebro baixo a calor dunha estrela. Pouco antes da catástrofe é liberado para o traballo. Desenvólvese aquí por unha profunda traxedia; É unha traxedia, exemplar, unha traxedia da natureza ".

816. diarios. Paul Klee.

Antes do traballo de Cándido Fernández Mazas loita en me dous sentimentos. Unha porción lealdade e gratitude a estas poucas liñas de plástico ou de expresión literaria, lembrando, -e inmersión, polo tanto, impidiendo- no esquecemento, a súa morte, a súa desaparición da memoria, do tempo e da historia. E, por outra, a custodia celos pretende exercer sobre o lugar da ferida por indiscriminada e tendenciosa enfermiza, público e irremediablemente parece.

Continúe lendo "Cándido Fernández Mazas. debuxos París. 1925-1927"

Categoría, mito e realidade.
Unha lectura estética da poesía e narrativa Fernández Mazas

Arturo Casas

Para o pequeno Daniel,
debuxando a luz cos ollos pechos

Sin voluntad de clasificar ni de limitar su compleja personalidad intelectual y artística, sino con la intención de situar esta en el contexto histórico y en el campo cultural que le son propios, es preciso hacer explicitas las coordenadas en las que se movió el escritor Cándido Fernández Mazas, en especial por aplicación de una perspectiva sociológico-cultural que ofrezca un plano mínimo de referencias y de tomas de posición, tanto de las compartidas como de las individuales. Tal plano tendría alguna validez si fuese capaz de informarnos, por ejemplo, de qué supusieron las propuestas del autor en relación con la tradición inmediata y con las líneas dominantes en la producción literaria del momento, tanto en el horizonte español como en el gallego. Al lado de quién se situó y frente a qué tipo de actitudes e intervenciones operó? Continúe lendo "Categoría, mito e realidade.
Unha lectura estética da poesía e narrativa Fernández Mazas"

Presente ausencia

Julio López Cid

"En realidade, case todo o que somos debemos a Dichi". Pola súa corte aphoristic, esta frase mesmo podería ser unha declaración de principio de que a resposta clave para unha pregunta da entrevista sobre as xeracións, polo que o seu uso, ou -por que non- o inicio dunha historia de intriga. En realidade, non era sincero se acto tardío de contrición escoitei da boca de Ernesto Gómez del Valle[1] a finais de 1960, eu creo que en Los Milagros, onde naquel momento viviu preto de un ano convalescendo dunha operación seria, para responder a miña perplexidade absoluta "E quen é o Dichi?Ernesto dixo, entre outras cousas, que anos atrás, durante unha das súas crises, Cándido Fernández Mazas, o Dichi, fora tamén Los Milagros. Continúe lendo "Presente ausencia"

Ars moriendi

Óscar Rodríguez de Dios

Poética Fernández Mazas

E présa indecisión está aniquilando: Top último.
Matisse naceu desta destrución.

No fondo, ou en forma, miramos pegada; o que é realmente un artista no seu traballo. Os seus problemas, os seus camiños de vida. Un pulso, unha batida de corazón, un xeito de proceder en realidade. Se nós preso só a súa obra gráfica, os seus debuxos, gravados ou pinturas, a pesar da vocación discontinua do seu traballo, de partes del falta, teriamos a posibilidade dun retrato plausible de Cándido Fernández Mazas. Continúe lendo "Ars moriendi"